Headline

< terug

Lieve Meau,

Kip-pen-vel. Met mijn hart dat verlangt naar schoonheid en diep gevoed wordt door mooie dingen, heb ik jouw liedje al tig keer geluisterd. De pijn, vertolkt met een mooie gitaarpartij maar vooral een prachtige stem en poëtische woorden, raakt me. De zinnen fascineren me, zijn een soort betoverend: je moet het haast vanzelf nogmaals luisteren. Om beter te horen wat je zegt. Maar ook, om je puntige, pijnlijke woorden dieper te laten snijden. Het je meer te laten raken.

Wat ik pijnlijk vind aan je liedje is dat het zó waar is. Dat je woorden nog lang niet de pijn beschrijven. Dat je nog zoveel liever dan je beschrijft, de hele situatie zou terugdraaien.
En wat ik minstens even confronterend vind aan je liedje, zijn deze zinnen:

‘En ik zou het vergeten, maar het lukt me weer niet
Want de pijn die blijft het zit dieper dan dat
Ik zou een moord doen zodat ik je woorden vergat
Want dat klotegevoel dat toen is ontstaan
Dat gaat nooit meer weg en dat heb jij gedaan’


 
Dankjewel voor het beschrijven van die onmacht. Het kan niet, het mocht niet, maar het is gebeurd.

En nu ga ik wat geks zeggen. Begrijp me goed: het lijkt misschien geen recht te doen aan je pijn, maar: die moord, die is al gedaan. En het kan. Het vergeten. Ik aarzel een beetje want het klinkt misschien als een makkelijke oplossing, als een veel te kleine pleister op een vieze wond. En als iets van vroeger, wat in de jaren 60 gezegd werd, een te makkelijk antwoord dat allang heeft afgedaan. Maar ik kan het niet níet zeggen en ik wil zo graag dat je het weet: het kan weg. De pijn hoeft niet te blijven.

Ik doel op Jezus. Niet een wijze goeroe van veel te lang geleden, of iemand van sensationele verhalen. Maar een echt iemand, die pijn in de ogen durfde te kijken, net als jij. Hij stapte er middenin. Hij wil naast je zitten, je liedje op repeat luisteren, met je meehuilen en je pijn meevoelen. Om ‘dat gaat nooit meer weg’ op te lossen. Niet als makkelijk antwoord; Jezus zelf ging eraan kapot. Je kent de pijn, en de kracht ervan; die kent Hij ook.

Maar Hij deed het. Hij ging er letterlijk aan kapot, de pijn. Zodat jij eindelijk kunt vergeten. Misschien niet helemaal letterlijk, maar wel: dat de pijn verzacht en dat klotegevoel toch gaandeweg verdwijnt. Afgesloten, weg met het verdriet: het kan. Als jij je lied, je aanklacht, voor Hem zingt, haalt Hij op mysterieuze wijze de kracht van je pijn af. Sterker nog: dat heeft Hij gedaan.

Onderzoek het eens, als dit je wenkbrauwen doet fronsen. Hij gaf zichzelf. En dat komt je vast bekend voor, want jezelf geven, dat doe jij ook, met je muziek. Dankjewel voor je voorbeeld daarin.  Dankjewel Meau, dat je geen makkelijk antwoord bezingt. Dat je jezelf geeft.

Trouwens, de diepe pijn die beschrijft, hoor ik ook veel bij anderen om me heen: bij vrienden, of bij mensen die ik spreek in de studentenwereld. Mensen aan wie door een ander pijn, véél pijn gedaan is. Het is gebeurd, soms ‘al best lang geleden’, maar het is er nog. Met gesloten ogen zie je het weer.
Wellicht kunnen ze met je meezingen, of beter nog: hun eigen lied schrijven.

Liefs!

Lied Meau
 

Over de blogger

Philinde


Philinde is stafmedewerker in Nijmegen en vertelt in haar blogs over thema's in haar leven en haar werk