Headline

< terug

‘toen ik bad, ging ik op mijn knieën. En toen voelde ik Gods liefde ineens als een warme deken over me heen vallen … sindsdien heb ik God altijd dichtbij gevoeld, en nu moet ik wel over Hem vertellen; ik weet niet, ik kan gewoon niet meer over Hem ophouden!’
Vind jij bovenstaande onherkenbaar? Gaat geloven niet vanzelf voor je? Twijfel je en voel je niks? Dan is deze blog voor jou 
Want, eerlijk is eerlijk, zo gaat het gewoon niet altijd. Tenminste, niet bij mij …


Geloofstwijfel, het is niet iets waar ik vaak over schrijf of vertel. Mensen zeggen dat ze Gods passie in me zien. Tsjah, in mijn acties misschien wel. Maar als ze in mijn hart konden kijken?
Je had me zaterdagavond eens moeten horen. Hadassa, een vriendin van me, kreeg de volle laag: ‘Mensen zeggen dat ze God voelen. Nou, ik voel helemaal niks. Is mijn geloof wel echt? Als ik eerlijk ben, ben ik zo vaak niet overtuigd van God. Ik moet mezelf altijd herinneren aan dat God er is. Ze zeggen toch, waar het hart vol van is stroomt de mond van over. Nou mijn hart is helemaal niet vol. Als ik vaker mezelf moet overtuigen van Gods bestaan, dan dat ik diep van binnen overtuigd ben?’

Hadassa vroeg me of ik dan geen passie voor God heb. Nou, dat is het gekke: mensen zien die passie wel in me. In mijn leven, in de keuzes die ik maak. Ik wérk zelfs voor God, riep ik boos. Maar moet niet iemand die voor God werkt, dieper overtuigd zijn? Is het niet ongeloofwaardig als ik zelf constant te kampen heb met ongeloof?
Maar volgens Hadassa was dat niet ongeloofwaardig, maar menselijk. En … ik dacht aan het volk Israël, dat telkens weer overtuigd was van Gods waarheid, en daarna weer ging twijfelen en afhaakte. We hadden het over de discipelen, die zich pas over de wereld gingen verspreiden, toen ze daartoe gedwongen werden door vervolging. Over Jona, die totaal geen zin had, of Elia, die dood wilde. Ineens herkende ik mezelf in hen.
En dus schrijf ik dit stuk. Laten we maar eerlijk zijn: geloven gaat niet vanzelf. Het is keihard strijden tegen je ratio, je gevoel en je koppige wil.

Maar het mooie is: God zelf komt ons daarbij te hulp. Soms zou je het niet zeggen, en voelt het heus nog niet makkelijk. De afgelopen jaren is niet voor niets dit één van mijn favoriete Bijbelse gebeden geweest:
‘Heer, ik geloof. Kom mijn ongeloof te hulp’  - Markus 9.
 
… en dan nog even dit: ik zit deze blog te schrijven in Perplex, een studentencafé in hartje Nijmegen. Tegenover mij zit Esma, die me net vroeg wat ik aan het schrijven ben. We raakten aan de praat en één ding dat ze zei, was: ‘het tegenovergestelde van geloof is niet ketterij, maar onverschilligheid’. Mooi hè?
 

Over de blogger

Philinde


Philinde is stafmedewerker in Nijmegen en vertelt in haar blogs over thema's in haar leven en haar werk