Headline

< terug

Sinds een poosje ga ik naar de Anglicaanse kerk in Amsterdam. Elke zondag nemen we tijdens de dienst een moment om elkaar de vrede van Christus toe te wensen. Ik kan het niet helemaal uitleggen waarom, maar ik vind dit moment enorm waardevol. Dat is best apart, omdat ik het altijd wat lastig vind om vreemden zomaar te groeten.

Ik groeide op in een kerk waar we elke week elkaar moesten begroeten. Ik zei dan wat ongemakkelijk ‘Hallo’ tegen mijn vriend en keek dat voorzichtig rond in de hoop dat niemand me zag, om vervolgens langzaam weer te gaan zitten. Ik haatte die geforceerde momenten waar iedereen zich wat ongemakkelijk bij voelde, en er weinig enthousiasme was om de buurman of buurvrouw te begroeten. Ik vroeg me af waarom we elke week iets moesten doen wat eigenlijk niemand echt wilde.

Het kwam eigenlijk nooit bij me op dat deze traditie van elkaar begroeten eigenlijk een diepere betekenis had, totdat ik in mijn nieuwe kerk in Amsterdam kwam. De begroeting in mijn oude kerk was, of je dat nu leuk vindt of niet, een slappe versie van wat het zou moeten zijn. Het elkaar begroeten is een Bijbels iets, maar we doen dat niet om alleen maar ‘Hallo’ tegen elkaar te zeggen. Het is bedoeld als een geestelijke handeling van bemoediging, het aanbieden van Christus’ vrede aan iemand die dat nodig heeft en hetzelfde weer ontvangen. Ik heb dat nooit begrepen in de kerk van mijn jeugd.

De eerste keer dat ik iemand Christus’ vrede toewenste en hetzelfde mocht ontvangen, merkte ik tot mijn verrassing dat ik bewust op zoek was naar nog iemand om dit weer te doen, en nogmaals en nog een keer. Ik voelde me totaal niet ongemakkelijk, alleen maar vredig. Het doel van dit moment kwam eindelijk binnen en ik was zo verbaasd hoe anders ik mij daarna voelde. Ik ervaarde echte vrede.  

Over de blogger

Alycia


Alycia komt uit Texas (USA) en werkt als naventure trainer bij Navigators Nederland. In haar column vertelt zij over haar dagelijkse leven met God.