Headline

< terug

‘Je moet nu beslissen! Ik heb nu twee flessen zuurstof beschikbaar en anders gaan die naar iemand anders’, snauwt de man over de telefoon.

Onze onderbuurvrouw, die afgelopen maandag haar man aan COVID heeft verloren, woont nu alleen en heeft nu zelf ook Covid en helaas zuurstof nodig. We vonden haar op de grond van haar appartement. Ze was de avond ervoor gevallen en had de energie niet meer om overeind te komen. Dagenlang zijn we in de weer met het proberen te organiseren van de zorg die ze nodig heeft. Bedden in de ziekenhuizen zijn er allang niet meer. Na twee dagen kan er dan in ieder geval een arts langskomen. De zuurstof die door de arts besteld wordt, is pas op z’n vroegst over 72 uur beschikbaar. Of je even je adem wilt inhouden voor drie dagen …

Haar kinderen, die in het buitenland wonen en nog niet kunnen reizen, zijn in paniek: 'probeer het alsjeblieft!'. We bellen de man terug en krijgen tot onze verassing het ziekenhuis aan de lijn. De receptioniste reageert verbaasd. Het kwartje valt. De man die we eerder spraken verkoopt illegaal zuurstof via de achterdeur terwijl er een enorm tekort is in de ziekenhuizen zelf. De patiënten op de afdeling in het ziekenhuis moeten vaak omstebeurt de zuurstof delen. Maar wie het meest betaald, heeft een kans op overleven.

Thuisgekomen smeer ik een broodje met kaas voor mijn zoon. Hij vertelde me deze week dat hij later graag voetballer én fijnproever wil worden. Voetballer? Onze zoon die geboren werd met een gat in zijn middenrif en niet zelfstandig kon ademen? Wekenlang had hij zuurstof nodig. Overlevingskans: 50%. Daarna was hij nog jarenlang afhankelijk van sondevoeding. Fijnproever? Wat zijn we dankbaar voor het wonder van zijn bestaan! Hij leeft en geniet!

‘Een broodje met kaas’, het trekt me in een compleet andere wereld. Een wereld waar zorg mogelijk is, waar zuurstof niet aan de hoogste bieder wordt verkocht. Waar iedereen recht heeft op zorg en artsen bekwaam zijn. Het zorgeloze gelach van mijn kinderen dringt tot me door. Ik kies ervoor om mij hier even op te richten. Ik sluit me even een paar uur af voor een wereldramp die opnieuw weer even heel dichtbij komt. Waar ‘leven’ te koop is en velen geen schijn van kans hebben.
 
 
 

Over de blogger

Mark


Mark Liefhebber werkt met zijn vrouw Hanneke in Peru. Hij schrijft over hun leven in Peru.