Headline

< terug

Bas Radder (25) werd vooral lid van Navigators Studentenvereniging Rotterdam (NSR) voor de bar. In zijn omgeving zag hij mensen om zich heen die een levend geloof hadden, maar zelf was hij nog niet overtuigd. ‘Als u echt bestaat, bewijs het dan maar. Dan ga ik pas mijn leven aan u geven’, zei hij tegen God. Dit jaar is hij Praeses van NSR en helemaal vol van Jezus. Wat is er in de tussentijd gebeurt?

‘Het eerste halfjaar bij NSR, was ik vooral te vinden op de borrels. ‘Bewijs U maar’, was mijn houding naar God. Ik dacht dat Hij misschien een bliksem in een boom zou laten inslaan en dat die dan niet zou verteren. Dat gebeurde niet, maar op mijn eerste Focusweekend gaf God een teken ‘op maat’. Die zaterdagavond sprak de preek mij erg aan en ging ik naar voren om voor me te laten bidden. Dit was overweldigend en ik besloot daarna naar buiten te lopen om een sigaretje te roken. Op dat moment merkte ik ineens dat mijn horloge heel strak zat, wat erg vreemd was. Ik had mijn horloge altijd om en had er nooit last van. Ik deed hem af en hing hem aan mijn broekriem, precies boven mijn broekzak. Terwijl ik weer naar binnen liep werden er op het podium beelden gedeeld waarvan het gebedsteam de indruk had dat God zo iemand wilde bereiken. Ik had daar geen trek in en klapte dicht, maar dacht toen: Het is best stom dat ik God vraag zich te laten zien, maar niet open sta voor een manier waarop dat blijkbaar wel werkt voor anderen. Ik besloot het een kans te geven en het eerste beeld was meteen raak! Het beeld was: Ik zie een zakhorloge voor me en God wil tegen je zeggen: “Het komt wel goed mijn kind, alleen op mijn tijd”.’

‘De rest van de avond heb ik als een klein jongetje op mijn stoel zitten huilen, omdat het zo indrukwekkend was. God gaf me een persoonlijk teken waarvan de inhoud ook precies paste bij waar ik mee bezig was. Waar ik wanhopig zocht naar zijn tekenen, zei God dat ik op zijn timing mocht vertrouwen. Op dat moment besefte ik hoezeer God betrokken is bij mijn leven.’

‘Dit heeft een proces in gang gezet, waardoor ik mijn leven steeds meer aan God ging overgeven. Wat me daarbij hielp, zijn de ouderejaars van wie ik mocht leren en afkijken hoe zij met God leefden. Langzaamaan ging ik steeds minder prioriteit leggen bij de bar en nu ben ik volledig lid voor Jezus. Ik geniet nog steeds van de borrel, maar dit is in perspectief gekomen sinds ik ontdekte dat er een groter plaatje is dan dit bestaan. Het gaat niet om lidmaatschap, een jaar bestuur doen of een borrelavond, maar over het doel in mijn leven, de finish waar ik naar op weg ben. Nu mag ik aan jonge gasten voorleven hoe een levende relatie met God eruit ziet. Dit doe ik onder ander door intentioneel verschillende mensen te vragen om bijvoorbeeld samen Bijbel te lezen. ‘

‘De keuze om praeses te worden heb ik ook biddend gedaan en dat geeft veel rust. Op momenten dat ik onzeker ben, kan ik terugkijken naar het keuzeproces en me herinneren dat God me hierin heeft geleid. Mijn ervaring is dat groei in je geloof, direct gelinkt is aan de relatie die je hebt met God. Elke dag laat Hij zien dat Hij van ons houdt, alleen al door de zon op te laten komen. Het is zo’n verrijking om de dag met God te starten en zo zijn liefde en leiding te ontvangen. Deze tijd is uitdagend, maar als vereniging mogen we ons op Hem blijven richten. Ten diepste zijn we verbonden door Jezus en zelfs als alles wegvalt, blijft zijn fundament staan. ‘

Interview: Marlies Hoekman
Fotografie: @Mirjam van Klaarbergen Photography