Headline

< terug

Ah ja, ik ben guilty: een echte perfectionist. Zo iemand die graag alles op orde heeft, en desnoods doet alsóf. Alsof ik geen hulp nodig heb, het zelf wel kan.

Perfectionisten doen het over het algemeen vaak goed in de kerk heb ik gemerkt. Nog net een tandje erbij doen als het eigenlijk al druk is. Je best doen om mee te doen, de regeltjes te volgen. Wij als perfectionisten doen dingen graag goed. We doen onze taken op tijd en proberen beschaafd en vroom te leven. We drinken niet te veel, en als dat toch een keer gebeurt, zijn wij níet de mensen die roepen ‘ai ik heb echt te veel op gister … zó’n koppijn!’. Nee, onze imperfecties dragen we in stilte. Of we drukken ze weg. We zijn heilig. Proberen we te geloven.

Maar … af en toe moet ik weer even horen dat Jezus zei dat we niet zoals de Farizeeërs moeten zijn, die denken dat ze er zelf wel komen. Jezus kwam voor mensen die ziek zijn, niet voor mensen die geen dokter nodig hebben. Daarmee bedoelde Hij: mensen die erkénnen dat ze iemand nodig hebben. Niet perfect zijn.  

Momenteel praat ik met NSN’ers veel over angst voor afwijzing. Over de lat die ze voelen binnen de vereniging. Iemand zei pas dat mensen misschien naar mij opkijken, alsof ik heel heilig zou zijn en zij zich aan mij moeten meten. Ik schrok daar een beetje van ...
Maar ook in de maatschappij én bij zichzelf voelen ze verwachtingen. Een hoge lat. Ze willen het goed doen. Natuurlijk, elke christen wil een goede christen zijn. En als er iets niet goed gaat, dan moeten we best een aantal drempels over om ons weer oké te voelen.

Allereerst mogen we onszelf in de ogen kijken: oké, dit heb ik dus gedaan, dit ben ik ... Toen ik net 18 was, heb ik een hele vakantieweek in Spanje sletterig staan dansen in clubs met vreemde mannen en te veel gedronken. Achteraf dacht ik ‘wat heb ik gedaan?’. Iets in mij wilde liever ontkennen dat ik dat was. Maar ik was het echt ...

Dat toegeven aan een ander is stap 2. Erkennen, ook richting anderen, dat je niet perfect bent. Dat geeft ruimte voor stap 3: de waarheid onderzoeken over mijn identiteit. Wie zegt God dat ik ben? Ben ik ‘degene die te veel drinkt’? Of een slet? Nee, ik ben Zijn geliefde dochter, die op dat moment te bang was om haar grenzen aan te geven.

Een volgende stap is vergeving van - en verzoening met God: vraag én ontvang Gods liefde en vergeving. Ga weer naar Hem toe, kies voor herstel zoals Hij ook altijd voor herstel kiest. Perfectionisten mogen met mij meedoen en ook verzoening en vergeving aan zichzelf schenken. Leer erkennen: blijkbaar ben ik zo en zat dit in me. En leer opnieuw van jezelf houden.

En dan komt het vooruit kijken: wie wil je zijn? Soms heb je dan anderen nodig: met mijn zusje doe ik momenteel een challenge om zo vaak mogelijk onze telefoon weg te leggen en voor alternatieven te kiezen. De winnaar krijgt een taart. Zwak om mijn zusje hiervoor nodig te hebben? Tja, stiekem vind ik dat soms wel. Maar God geeft ons aan elkaar. Hij zei al meteen na de schepping: ‘het is niet goed, dat de mens alleen is’. Die tekst wordt vaak aangehaald over het huwelijk maar ‘alleen’ is gelukkig iets heel anders dan ‘zonder levenspartner’. Het is volgens mij allereerst breder bedoeld, en gaat over medemensen die elkaar steunen en samen leven. Dus zoek actief steun, want dat heb je nodig. En steun de mensen om je heen om het volle leven te leven.

Tegen elke student, maar ook ieder ander, die soms baalt van zichzelf, die het gevoel heeft het zelf te moeten kunnen, die het zo graag goed doet, maar vooral ook tegen mezelf, zeg ik: Jezus kwam voor mensen die weten dat ze Hem nodig hebben. Jezus kwam voor jou. En voor mij. Dank U Jezus.
 

Over de blogger

Philinde


Philinde is stafmedewerker in Nijmegen en vertelt in haar blogs over thema's in haar leven en haar werk