Headline

< terug

Ditmaal even geen verhaal met een mooie conclusie, zelf weet ik het ook even niet meer.

Samen met mijn gezin wonen we nu ruim vijf jaar in Peru. Dit maakt ons dankbaar en we voelen ons bevoorrecht. Vanaf het moment dat je jezelf begint voor te bereiden op een grote overgang als deze, begint het proces van loslaten. Loslaten van wat je meent te bezitten, meent te weten en van wat je meent te kunnen.


En ondanks dat dit een zeer waardevol proces is, voelt het kwetsbaar en maakt het nederig. Maar dan, Godzijdank, ontstaat dan toch langzaam maar zeker een nieuwe basis onder je bestaan. Je spreekt de taal, vindt je draai en maakt nieuwe vrienden. Als je ervoor open staat kan een nieuwe plek echt als thuis gaan voelen. Alles went immers … of toch niet? Er is één thema waar ik mee in de knoop blijf zitten, wat maar niet went (en dat is maar goed ook). Armoede.

Ik schrijf dit nadat ik net even de supermarkt binnen wilde wippen voor een tros bananen. Gewoon, ik had zin in een banaan. Nog voordat ik binnen was werd ik aangesproken door 5 verschillende mensen. Een blinde meneer verkocht afstandsbedieningen, een vrouw in een rolstoel witte sokken etc. Van binnen voel ik een nare mix van schuld en verwarring.

Armoede is in Nederland minder goed zichtbaar, toch weten we allemaal dat het er is. Maar hier, hier is armoede aanwezig op ieder moment van de dag. Van de mensen die iedere dag door ons vuilnis spitten in de hoop iets waardevols te vinden. Het gezin dat snoepjes verkoopt bij het stoplicht. Het kind op straat met twee verschillende schoenen, in een veel te grote maat. Een bevriende moeder die niet naar de dokter kan met haar zieke dochter. Het is er altijd en overal.

Als gezin willen onze ogen er niet voor sluiten en zoeken continue naar wat onze verantwoordelijkheid is. Maar weet je, het voelt eigenlijk nooit alsof we echt een antwoord lijken te vinden. Armoede past niet in een hokje of vakje, er is geen simpel antwoord.

Ditmaal even geen verhaal met een mooie conclusie, zelf weet ik het ook even niet meer.

Over de blogger

Mark


Mark Liefhebber werkt met zijn vrouw Hanneke in Peru. Hij schrijft over hun leven in Peru.