Headline

< terug

Het is bijna kerst. En intussen is het een jaarlijks ritueel: Meer dan 200 kerstkaarten gaan door mijn vingers. Voor o.a. vrienden en studenten met wie ik optrek, maar ook veel voor mensen die mijn werk financieel ondersteunen. Een enorme klus: sinds twee jaar plan ik een kaarten-schrijf-weekend samen met een collega-vriendin. We bestellen vooraf een heel pakket aan kaarten en enveloppen. We zoeken alle adressen bij elkaar. En we schrijven beide onze rechterhand lam en drinken liters thee.

En dan beginnen ze te ontstaan: stapels. Van kaartjes in een envelop, met een persoonlijke boodschap erop. Nog een paar schrijven, en dan even pauze. Weer een vel etiketten leeg. Postzegels plakken, nog even ergens een adres vandaan halen, ‘dank voor je steun’ schrijven. Het is een monsterklus.

Veel studenten, oud-studenten en ouders van studenten geven maandelijks, of regelmatig, een gift. Bijzonder hè. Soms best spannend om op deze manier afhankelijk te zijn. Maar het mooie is, we zijn niet afhankelijk van deze mensen, maar van God. Zij geven aan God als vorm van aanbidding. En God voorziet hiermee in wat nodig is voor ons werk.

Jaarlijks neem ik dan even de tijd om hen persoonlijk te bedanken. En tussen de stapels kijk ik soms weer even heel anders naar al die namen … Dan besef ik dat elke kaart er één is. Elke naam een persoon of een gezin. Iemand die met liefde betrokken is, me steunt en achter me staat. Iemand die God aanbidt met z’n geld. Die God vertrouwt, dat hij/zij zelf ook voldoende zal hebben.

Elke stapel bestaat uit vele enkele kaartjes. En elke kaart staat voor wat liefde van mij. Ik denk aan de mensen, glimlach en bedank hen. Schrijf wat persoonlijks. En ik stop er twee kaartjes bij als klein cadeautje.

Aan wie geef jij wat liefde in de komende weken?
 

Over de blogger

Philinde


Philinde is stafmedewerker in Nijmegen en vertelt in haar blogs over thema's in haar leven en haar werk