Headline

< terug

Jarenlang dacht Nico Griffioen dat hij al heel wat wist over het christelijk geloof en men hem niet veel nieuws meer kon leren. Tot hij grote ontdekkingen deed ...
 
‘Mijn hele leven ben ik christelijk opgevoed, maar voordat ik ging studeren was dat niet mijn eigen geloof. Ik was ervan overtuigd dat God bestond, maar ik wist niet wat ik er zelf van vond en wat ik ermee moest. Eigenlijk geloofde ik dat God iets van mij wilde. Mijn geloof was vooral gericht op kennis en beredenering.’
 
Inwendig groeiproces
‘Na de middelbare school ging ik studeren en het leek me goed om lid te worden van een christelijke studentenvereniging. Natuurlijk trokken de feestjes mij en ik vond het fijn om mij te omringen met christelijke jongeren. Dat had ik echt gemist tijdens mijn middelbareschooltijd. Ik ging voor de gezelligheid en de contacten naar NSU. Wat ik nooit had kunnen vermoeden is dat er, door wat ik daar hoorde en zag, een inwendig groeiproces op gang zou komen waarbij ik God persoonlijk mocht ontmoeten.’

Positieve rol
‘Tijdens de eerste viering van NSU was ik blij verrast dat er zoveel studenten waren en ook dat ze het zo naar hun zin hadden. God werd oprecht aanbeden door zang en muziek. Men bad met elkaar en onderling werd er volop gesproken over hun geloof en hoe ze God wilden volgen. Ik vond het zo bijzonder om te horen wat God in de levens van mijn medestudenten deed. Ook aan mij werd gevraagd waar ik mee bezig was. Dat zorgde ervoor dat ik onbewust een ontwikkeling doormaakte waarin geloven steeds persoonlijker werd. In dit proces ontdekte ik dat God niet iemand is die ons alleen maar heeft gemaakt om regels op te leggen, zodat wij uiteindelijk in de hemel kunnen komen. Nee, ik leerde dat God een positieve rol in mijn leven wil spelen: Hij is een God van liefde en dat betekent dat Hij voor me wil zorgen.’

Australië
Als Nico vervolgens besluit om met een goede vriend op reis naar Australië te gaan om daar tijd met God door te brengen, verandert er nog meer. ‘Het werd een persoonlijke reis met God: er was volop tijd om de Bijbel te lezen en te bidden. Ik merkte bij mezelf een passie en blijdschap voor God zonder dat daar op het eerste gezicht een reden voor was. Ik ontdekte dat God goed is en echt. Dat Hij mij een rust en tevredenheid geeft die ik niet bij mezelf kan opwekken. Het is heerlijk om in zijn aanwezigheid te zijn en om me aan Hem over te geven. Door deze tijd in Australië werd de brandstof die ik bij NSU had gekregen aangestoken tot een vuur.’

Leren lopen
‘Soms zie ik mezelf als een soort Petrus. God betekent zoveel voor mij en dat maakte dat ik me tijdens die reis afvroeg wat voor groots ik voor Hem kan doen. Tijdens een van mijn momenten met God ontdekte ik dat ik gewoon zo bij God mag komen en dat de rest niet uitmaakt. Ik zoek nog steeds naar zijn bedoeling voor mijn leven, maar wel vanuit een soort rust. Het raakt mij dat ik bij God niets hoef, ik wil nog steeds veel, maar ik mag eerst echt ‘leren lopen’. Doordat ik in Nederland in de commissie van StudentAlpha zat, hielp me dat enorm bij het ‘leren lopen’, maar daarnaast heb ik vooral rust en tijd nodig, al is dat soms even zoeken in onze haastige Nederlandse cultuur.’
 
Gods grap
De wending in het leven van Nico blijft hem verbazen. ‘Ik noem het ‘de grap van God’ dat ik alles wil beredeneren, maar dat juist dat waar mijn geloof op is gebaseerd, totaal geen ratio is. En precies dat ongrijpbare gevoel maakt mijn geloof levend. En voor iedereen die God wil ontmoeten, ga op zoek en neem daar de tijd en rust voor!’
 
Interview: Jeanette Vos
 
Fotografie: @Mirjam van Klaarbergen Photography