Headline

< terug

Deze woorden: als ik ze in gedachten herhaal, dan kan ik het allemaal weer opdreunen. ´Gedenk de sabbathdag, dat gij die heiligt. Want in zes dagen…’ in mijn jeugd hoorde ik ze wekelijks op zondag. Woorden die ik gaandeweg als regels ben gaan ervaren. Die je doet om heilig te zijn, om jezelf apart te zetten voor de Heer, omdat het door Hem, maar ook door je ouders van je verwacht wordt. Als creatieveling was de zaterdag met stip op 1 mijn favo dag van het weekend: dan was er vrijheid. Geen vast dagschema, maar vrije invulling. Volop ruimte voor mijn gekke plannetjes. De zondag, dat was de dag van twee kerkdiensten, van rustig aan, van niet al te afwijkende dingen en van ons eigen gezin.

De laatste jaren ben ik wat ruimer met de sabbathdag omgegaan: geen twee kerkdiensten maar één (dat is ook gewoon zo in mijn gemeente, dus dat was makkelijk kiezen) en als het nodig is, vind ik het niet erg om even een klein boodschapje te halen voor de lunch. Ik zou ook prima een terrasje kunnen bezoeken, hoewel ik daar alsnog wel altijd enigszins terughoudend in ben geweest.

Vandaag is het net na de vakantie. Twee heerlijk lange weken heb ik gehad, met veel lezen, wandelen, breien, en simpele tv-programma’s. Met lange gesprekken met vrienden, gourmetten met m’n gezin en schaatsen op nieuwjaarsdag.

De aankomende weken zijn weer vol: een grote werksessie en overleg met het studentenbestuur over (nieuw) leiderschap, een klusdag, een leiderstraining en een teamdag met ons regionaal studentenwerkers-team. En dan heb ik het nog niet over de to do list die ik elke week maak, en soms meer nieuwe dingen op komen dan eraf gaan.

Het kan me soms beklemmen: vanuit de rust, de vrijheid, dat zaterdaggevoel van vroeger, weer een vol schema in. Mensen die dingen van me verwachten, waaronder vooral ook veel verwachtingen van mijzelf.

En nu, de afgelopen paar jaar, denk ik dat ik misschien eindelijk het geheim ben gaan begrijpen. Dat heiligen, die rustdag. ‘Apart zetten’ noemden dominees het vaak. Het gaat niet om zo saai mogelijk, of onopgesmukt leven; zonder ruimte voor leuke tierelantijntjes. In mijn onervarenheid met het leven had ik het onterecht zo opgevat. Maar heiligen betekent beschermen, bewaken. Zoals in Spreuken 4:23 staat ‘bewaak je hart’. Kwetsbaarheden bewaak je, anders beschadigen ze.

In deze maatschappij is rust, is vrede en stilte kwetsbaar. En kostbaar. Daarom bewaken we ze maar beter. Zodat die fysieke rust van een dag niet werken ook ons hart tot vrede kan brengen.
Het troost me dat de Heer elke week een minivakantie heeft ingelast. Geen dag van moeten en in een heel andere vormen dan hoe mijn ouders dat graag deden. Op mijn sabbath mag er volop ruimte zijn voor mijn eigen gekke plannetjes ;-). Maar vooral: volop ruimte voor hernieuwde verbinding met mijn Heer. Beter heilig ik die. Zodat m’n hart actief blijft en zodat ik blijf houden van de studenten die ik dagelijks tegenkom. Die vaak in diezelfde ratrace zitten. Hopelijk mag de sabbaths-vrede en stilte die mijn hart vult en stevigheid biedt, hen ook tot rust brengen.  
 

Over de blogger

Philinde


Philinde is stafmedewerker in Nijmegen en vertelt in haar blogs over thema's in haar leven en haar werk