De Navigators

Navigator Stilteactiviteiten

Stilte is een schaars artikel in een wereld vol geluid. Toch is het belangrijk om tot rust te komen en te reflecteren over het leven en jezelf. Nog belangrijker is het om God te ontmoeten in de Stilte. In de bijbel, en ook in Jezus' leven kom je dat herhaaldelijk tegen. Vaak ging Hij 's nachts of 's ochtends vroeg naar een eenzame plaats om bij zijn Vader te zijn. Dat gesprek met zijn Vader was de bron van zijn leven dat gaf Hem nieuwe kracht.

De nadruk van Navigator Stilte Aktiviteiten ligt op God ontmoeten in de Stilte. Bij Hem tot rust komen en leren om naar Hem te luisteren. Het gaat dus om verdieping van je persoonlijke relatie met God. Hem dieper leren kennen en ook jezelf. Want een echte ontmoeting met je hemelse Vader verandert een mens.

Voor mannen worden er regelmatig Stilteweekends georganiseerd in het Trappistenklooster onder Valkenswaard en in de Abdij Sion in Diepenveen. Je in de stilte terugtrekken om God te ontmoeten, dat is de bedoeling van deze weekenden. Daarnaast is het ook mogelijk om een Stilte Workshop aan te vragen voor een groep.

De weekenden voor mannen staan onder leiding van stafmedewerker Ed Haagsman en Lucas Boersma.

Stilteweekends 2011

Stilteweekenden voor mannen

· 2 - 4 maart 2012 (Abdij Sion, Diepenveen)
. 5 - 7 oktober 2012 (abdij Sion Diepenveen)

Prijs € 125,=
Aanmelden: bij Ed Haagsman tel.:0348 - 43 22 39

Workshops
Op aanvraag kan Ed Haagsman de volgende Workshops verzorgen:

- StilteWorkshop Basic - Hoe kan ik leren om in de stilte God te zoeken en naar zijn stem te luisteren. Een workshop van minimaal 1,5 à 2 uur.
- Benedictijns Timemanagement - een workshop over hoe vanuit de rust te leven in onze haastcultuur. Gebaseerd op de regel van Benedictus.

Kosten voor een workshop zijn € 150 exclusief reiskosten.
Verdere informatie bij Ed Haagsman tel.: 0348 - 43 22 39

Stilteweekend voor vrouwen
Dit jaar beginnen er ook stilteweekenden voor vrouwen in het Arnold Janssen Klooster in Wahlwiller, Limburg.

- 4 - 6 mei
- 14 - 16 sept
- 1 - 3 febr 2013
Prijs: € 165

Informatie en aanmelding via Elisabeth de Smaele tel.: 061-942 68 45 (www.deeper-devotion.net/stilteweekend.html)

Persoonlijke verhalen

Stilteweekend - een verhaal

Het stilteweekend is voor mij een keerpunt en een ankerpunt geworden: ondanks al mijn twijfels en zoeken is God te vertrouwen, laat hij zich zien en kunnen patronen doorbroken worden.

Zo’n zin vraagt om uitleg.

In de periode voor het weekend waren er een paar zaken die me sterk bezig hielden.

Ik was erg op zoek naar wat God en geloof voor me betekenden: ik was overtuigd en bewust christen, maar de laatste tijd had ik steeds meer vragen en twijfels: houd ik/houden we onszelf niet voor de gek, wat betekenen die (oude) woorden nou echt voor me? Een boek dat ik in die periode las (Van de kaart van Boele Ytsma), noemde dit het ‘wegvallen van kathedralen van zeker weten’; iets waar je niet voor kiest, maar wat je overkomt.

En dan was daar dat roken: soms een hele periode niet, dan toch weer regelmatig en zeer ongewenst. En niet van af te komen. Verslaafd dus.

Dat waren gevoelens die me bezighielden en waarvan ik dacht: zo’n weekend kan me daarin verder helpen.

Het ritme van kloosterleven was zeer gestructureerd en tegelijk vrij, omdat je zelf kiest waar je aan mee doet. Het was ook vervreemdend: stilte, op jezelf teruggeworpen. Tegelijk goede ondersteuning en adviezen van Ed Haagsman hoe hiermee om te gaan.

Op zaterdagmiddag hoorde ik iemand op het orgel spelen in de kerk. Ik maakte een praatje met hem en vertelde van mijn voorliefde voor Bach. Hij deelde die voorliefde en speelde een paar prachtige stukken op het orgel. Ik liet mee meevoeren.

Op mijn kamer teruggekomen, ging ik zitten nadenken en bidden.

Na een tijdje leek het alsof God tot me sprak: je mag er zijn met je vragen en twijfels, de dingen die je moeilijk vindt en je dwarszitten. Ik houd van je.

Het was een intens gevoel, tranen stroomden over mijn wangen. Het kwam er allemaal uit. Zoiets had ik nog nooit meegemaakt.

Er viel iets van me af. Ik ging een eind over de hei wandelen en gooide de sigaretten in een vuilnisbak.

Wat is er veranderd na die tijd? De vragen en twijfels waren niet opeens weg, ze zijn er voor een deel nog. Tegelijkertijd weet ik dat God mij niet loslaat en dat ik er mag zijn met die vragen en twijfels. Dat heb ik duidelijk ervaren op dat kamertje in het klooster. Een ankerpunt.

En de behoefte aan roken? Die is verdwenen, het is er gewoon niet meer. Een keerpunt.

De kracht van God in de stilte - André Zwartbol

Met de woorden 'papa gaat logeren' zeg ik mijn 3-jarige zoon gedag. Want ja, hoe leg je zo'n klein manneke uit wat een Stilteweekend in een klooster is. Daar begin ik maar niet aan. Op de weg ernaartoe pas ik m'n muziek in de auto alvast een beetje aan om in de stemming te komen. Ontspannen rij ik naar de Achelse Kluis. Een prachtig klooster aan de rand van de Leenderse Heide aan de Nederlands-Belgische grens. Het was notabene mijn huisarts die me op het idee bracht naar een stilteweekend van de Navigators te gaan. Hij had het zelf gedaan en het was hem blijkbaar goed bevallen want hij sprak er enthousiast over. Dat zou voor mij ook goed kunnen zijn, dacht hij waarschijnlijk, toen ik op consult kwam met allerlei 'druk-druk-druk-klachten'.
Ik vond het een spannende gedachte, want ik had geen idee waarop ik me moest voorbereiden. In de uitnodigingsbrief stond dat we ter voorbereiding 1 Koningen 19 konden lezen. Het verhaal over Elia die Gods stem hoort in een zachte bries.

Met die woorden in mijn achterhoofd stap ik op een zonnige vrijdagmiddag de toegangspoort van het klooster binnen. Ik word onthaald door een monnik in een witte pij. Er wonen er niet zo veel meer als vroeger. In dit klooster ongeveer vijftien.

Ed Haagsman, die het weekend leidt, brengt me naar een kamer in het gastenverblijf van het klooster. Het ziet eruit zoals je dat verwacht. Sober. In de gang hangt een bordje dat de bezoekers opdraagt stil te zijn. Op de tafel in mijn kamer ligt een welkomskaartje. Een van de regels op het kaartje is: 'Mag de Heer ons hier samen leiden tot de binnenkant van ons wezen'. Dat lijkt me een mooi streven.

Het dagritme in het klooster is overzichtelijk. Het wordt bepaald door stilte, door de zeven gebeden die de monniken op een dag doen en door het lezen uit de Bijbel. Ik geef me eraan over. Ik voel nu al dat het goed voor me is. Wat een rust. Heerlijk.

Het is niet zo heel veel later als dat gevoel verandert. Ik begin me haast een beetje ongemakkelijk te voelen. Zelfs onder het eten word je geacht niet te praten. Maken die monikken het nou niet al te bont, sputter ik gedachten tegen.

Stilte heeft iets confronterends, merk ik. Ik leg me erbij neer dat dat wel goed zou kunnen zijn. En daar komt nog iets bij. Zo'n stilteweekend is namelijk niet alleen 'stil zijn'. Nee, die stilte gebruik ik, net als de anderen, om God te ontmoeten. Als ik alleen ben, maar ook als ik met de andere mannen (we zijn verdeeld over twee gespreks-groepen van zeven à acht mannen) praat over Gods werk in ons leven. En in alle vezels van mij lijf voel ik dat God dat ook echt doet.

Het lijkt wel alsof Hij op dit weekend heeft gewacht. Alsof Hij op het moment heeft gewacht dat ik eens even stil zou staan. Beter gezegd: stil zou zijn. En zo komt God dit weekend (opnieuw) bij me binnen. Maar met een kracht die ik nog niet eerder heb ervaren. Het is de kracht van God in de stilte.

Aan de voeten van Jezus

Een persoonlijke ervaring met stilteweekenden

Gebogen tegen de gure wind in loopt een sportieve dertiger zo hard als hij kan door een prachtig Belgisch bos net over de Nederlandse grens. Roeland Stellingwerff is op weg naar de Vesper, de avonddienst in het klooster, waar hij deelneemt aan een Navigator stilteweekend voor mannen. Stilte en rust, wat snakt hij daarnaar. Want als er iets is dat ontbreekt, dan is dat wel stilte en rust nu zijn leven door huwelijksproblemen op de kop staat. Al gauw beseft hij dat het hem niet meer zal lukken om op tijd te komen en rustig wandelt hij verder, het zweet van zijn voorhoofd afvegend. Hij grinnikt om zichzelf en bedenkt dat God ook wel om hem zal glimlachen. Onverwachts welt diep van binnen een hartenkreet op en roept hij uit: 'God, U houdt toch wel van mij?' Tranen schieten in zijn ogen. Twijfel en pijn, verborgen in zijn hart, komen aan de oppervlakte. In het uitroepen naar God ervaart hij dat God antwoordt: 'Roeland, Ik hou van jou voor altijd!' De wind blaast nog even guur, maar nu vervult een diepe vrede zijn hart. Hij slaakt een zucht van verlichting, er is een last van zijn schouders gevallen. Roeland is al lang christen, maar dit moment is een keerpunt in zijn leven. Het is voor het eerst dat hij God zo duidelijk heeft horen spreken en hij Gods liefde voor hem zo persoonlijk ervaart. Na het stilteweekend blijkt deze ontmoeting met God en het ervaren van zijn liefde een anker te zijn voor de stormachtige periode die voor hem ligt. Zijn huwelijk loopt alsnog op de klippen. De scheiding doet hem veel pijn en zorgt voor veel verdriet en eenzaamheid. Dwars door alles heen biedt de zekerheid van Gods liefde Roeland de houvast die hij zo hard nodig heeft.