Headline

< terug

Volgende week zijn de verkiezingen voor de Tweede Kamer en ik hoor van veel kanten de oproep aan voorgangers en dominees om zich weer meer met de politiek te bemoeien. Vroeger hoorde je bij een zuil en vertelde men je in de kerk op welke partij je moest stemmen. En overigens ook naar welke tv-zender je moest kijken en welke krant je moest lezen. Nu shopt iedereen overal en wordt er zo op de scheiding van kerk en staat gehamerd, dat geen dominee meer kanttekeningen durft te plaatsen bij wat er politiek gezien in Nederland leeft.

Dat moet anders, zegt men, want het geloof en de Bijbel heeft wel degelijk iets te zeggen over de keuzes die gemaakt worden. En terecht, want iedereen die zegt Jezus te volgen, mag daarop gewezen worden. Dit wordt echter niet een politiek-actuele blog waarin ik zelf eens haarfijn positie inneem en bepaalde partijen en mensen tot op hun beenmerg fileer. Waar ik het over wil hebben is de rol van de profeet.

Cynisme
Andrew Byers zag het bij zichzelf en vele andere gelovigen die de staat van het Amerikaanse christendom bezagen: cynisme. Cynisme tegenover de kerk, vanwege alles wat er mis was. Hij zag echter ook dat zijn cynisme maar weinig constructief was in het daadwerkelijk veranderen van dingen. Daarom dacht hij na over een meer bijbelse invulling van zijn kritiek.
Hij schreef het boek Faith without Illusions (in het Nederlands ongelukkig omgezet in ‘Leve de saaie christenen’) en noemt daarin drie bijbelse rollen die draaien om kritisch kijken naar wat er mis is met de kerk: de profeet, de wijze raadgever en de dichter van tragische liederen.

Profeet
Denkend aan de rol van christenen in het publieke debat kwam die rol van profeet weer bij me boven. Byers schrijft: ‘De bijbelse profeten protesteerden heftig en scherp tegen ongerechtigheid en religiositeit, waarbij vooral de geestelijke en politieke leiders van Gods volk de volle laag kregen. Dergelijke corrigerende stemmen heeft Gods volk ook vandaag nodig.’ Wat mij betreft heeft ook de samenleving zulke stemmen nodig, afkomstig van Gods volk.

Maar, schrijft Byers, hoewel een profeet soms verbazingwekkend veel klinkt als een cynicus zijn er een aantal verschillen:

  • Een cynicus positioneert zichzelf aan de marge. Een profeet brengt zijn boodschap die schuurt, met als gevolg dat hij vaak door anderen naar de marge wordt geschoven.
  • Een cynicus kijkt van een afstandje toe en roeptoetert vanaf de zijkant. Een profeet is geroepen om uit liefde zijn armen naar de kerk uit te strekken.
  • Een cynicus heeft kritiek, maar is onverschillig over de mensen die het aangaat. Een profeet is juist betrokken bij de mensen die hij tegenkomt en lijdt met hen mee.
  • Een cynicus wordt gevoed door boosheid. Een profeet wordt echter gevoed door smart, hij is gegrepen door de smart van degene die hem geroepen heeft. Hij voelt de bewogenheid van God over de mensen. 
Het beeld dat Byers schetst blijft bij me hangen omdat in deze beschrijving de profeet zo enorm betrokken is bij de mensen die hij probeert te bereiken. Het gaat hem om de mensen en het kost hem iets. Wat een mooie grondhouding als we vanuit ons geloof onze stem willen laten horen!

Ik vind dat christenen, en zeker voorgangers en dominees, zich uit moeten laten over wat er in de politiek geroepen wordt. Niet als cynicus, criticaster of betuttelaar, maar als profeet, bewogen door God om bewogen te zijn met anderen.
 

Over de blogger

Matthijs


Matthijs is communicatiemedewerker bij LEF Navigators en is daarnaast schrijver en blogger. Zijn blogs gaan over geloven.

Andere blogs van Matthijs zijn te vinden op www.matthijsdendekker.nl.

Missions

Nederlandse Navigators zijn ook in het buitenland actief, bijvoorbeeld in Lima Peru. Daar zetten Mark en Hanneke studentenwerk op.
lees meer