Headline

< terug

Ik geloof in open kerken. Mijn overtuiging is dat Gods liefde zich uit in vrijheid en aanvaarding, maar dat mensen daar vaak iets anders van gemaakt hebben. Een radicaal besef van die vrijheid en aanvaarding brengt herstel diep in ons innerlijk en heeft gevolgen voor hoe we met anderen omgaan, als christenen en als kerken. Een kerk die niet open is, die niet vrijmaakt, die niet aanvaardt als basishouding mist zijn doel. Als je beseft dat God je aanvaardt, kun je niet anders dan dat aan anderen aanbieden.

Die theorie zit er goed in. Maar dan… Ik vind het moeilijk om open kerk te zijn. Nou ben ik natuurlijk niet kerk in mijn eentje, maar als onderdeel van een kerk vind ik het moeilijk open te zijn. Praktisch open. Ik vind dat mensen welkom zijn, dat iedereen gezien moet zijn, dat iedereen als waardevol mens behandeld moet worden, dat iedereen met zijn pijn of passie een plek moet krijgen. Dat vind ik. Dat vind ik omdat ik geloof dat God zo is en zijn kerk de opdracht heeft ook zo te zijn.
 

Clash
Zoals gezegd: De theorie zit er goed in. Dat vinden is namelijk niet zo moeilijk. Maar als er nieuwe mensen de kerk binnenstappen en zoekend om zich heen kijken, doe ik het liefst vooral of ik heel druk ben. Als iemand waarvan ik weet dat ze het moeilijk heeft alleen op een stoel zit, ga ik er niet naast zitten. En die ene aparte figuur die een beetje raar doet (je weet meteen wie ik bedoel)? Ik glimlach vriendelijk, ik knik, ik loop door, ik hou mijn glimlach nog even vast zodat hij weet dat ik echt wel aardig ben.

Noem het de clash tussen theorie en praktijk. Of tussen verlangen en werkelijkheid. Tussen vlees en geest, tussen willen en niet durven. Noem het de strijd van Paulus: Wat ik wil doen doe ik niet, wat ik niet wil doen, doe ik. Ik vind het verschrikkelijk. Ik zie het mezelf doen en ik denk: Zo moet het niet, zo wil ik niet zijn.

Cirkel
Daarmee is de cirkel rond. Ik wil open kerk zijn, omdat ik geloof dat God zo is. Ik wil mensen aanvaarden zoals ze zijn. En dat lukt me niet. Omdat het me niet lukt, heb ik moeite mezelf te aanvaarden. Heb ik moeite genadig te zijn naar mezelf. Ik wil heel graag dat mensen bij mij in de kerk zichzelf kunnen zijn, met hun goede en slechte eigenschappen. Mijn onvermogen open te zijn vind ik een slechte eigenschap en het liefst verstop ik die.

En zo begint aanvaarding van en openheid voor de ander, zoals vaak, bij aanvaarding van en openheid voor mezelf. Met mijn eigen fouten en tekortkomingen, frustraties en gehannes. Van mezelf houden en van de ander houden, zoiets zei Jezus ook al. Het een kan niet zonder het ander.

Over de blogger

Matthijs


Matthijs is communicatiemedewerker bij LEF Navigators en is daarnaast schrijver en blogger. Zijn blogs gaan over geloven.

Andere blogs van Matthijs zijn te vinden op www.matthijsdendekker.nl.