Headline

< terug

Wat anderen met calorieën hebben, of met geld, heb ik met slaap. Ik tel mijn slaapuren, vraag me af of ik genoeg heb, maak me zorgen als het niet zo is. Als ik ’s ochtends wakker word, maak ik me druk dat ik niet genoeg geslapen heb. 's Avonds om negen uur word ik onrustig, omdat ik op tijd op bed wil liggen. Ik vraag me 's avonds al af hoe vroeg ons kind nu weer wakker zal worden. Ik bid God dat we met z’n allen door kunnen slapen die nacht. Het houdt me vaak en veel bezig.

Wat anderen met calorieën hebben, of met geld, heb ik met slaap. Het is een afgod geworden. Voor iedere verse ouder is slaap een issue, maar voor mij is het meer. Ik heb slaap nodig, echt wel die acht uur per nacht. Zo zit ik in elkaar en dat weet ik van mezelf. Maar nu beheerst het me meer dan goed voor me is. Zorg voor mezelf door goed te slapen sloeg om in angst. Gek, want wat heeft een afgod nou helemaal te bieden?

Valse zekerheid
Zoals alle afgoden biedt focus op slaap me een gevoel van controle. ‘Als je maar zorgt dat je genoeg slaapt, komt het wel goed met je leven.’ Als ik dit maar goed kan doen, gaat alles makkelijker, wordt alles beter. Een afgod biedt je valse zekerheid. En zekerheid is fijn in een leven waar controle en zekerheid je ontglipt, als een kat die een stuiterbal probeert te vangen.

Afleiding van vertrouwen in God
Valse zekerheid is geen zekerheid. Een gevoel van controle is nog geen controle. Maar ondertussen houdt het me wel enorm bezig. Zo enorm bezig dat ik vergeet te vertrouwen op God. En dat doen afgoden: ze halen je weg bij de rust die te vinden is in vertrouwen op God. Ik bad tot God, maar vroeg feitelijk om de mogelijkheid zelf te touwtjes in handen te kunnen houden.

Het staat je leven in de weg
Op het moment dat de zorg over slaap omsloeg in angst wist ik dat het een te grote plek aan het innemen was. De angst zorgde voor onrust, voor niet kunnen genieten, het stond relaties in de weg. Een afgod komt namelijk nooit zijn beloftes na. Hoeveel je hem ook najaagt, hij is onbereikbaar. Maar ondertussen heb ik dus niet mijn aandacht bij de dingen die er echt toe doen.

Gek eigenlijk dat we allemaal weten dat een afgod je een slechter mens maakt, maar dat we er toch zo gevoelig voor zijn. Ik vecht tegen mijn afgod. Niet door dan maar niet te slapen, maar wel door die angst tegen te gaan. Door de touwtjes in mijn leven uit handen te geven. Door me te richten op wat er werkelijk toe doet in mijn leven.

De roep van de afgod is verleidelijk. Zijn valse zekerheid glimt als het vlies van een zeepbel. Keer op keer strek ik me uit en heb niets in handen. Ik wil het anders doen en me uitstrekken naar de God die niet sluimert.
 

Over de blogger

Matthijs


Matthijs is communicatiemedewerker bij LEF Navigators en is daarnaast schrijver en blogger. Zijn blogs gaan over geloven.

Andere blogs van Matthijs zijn te vinden op www.matthijsdendekker.nl.