Headline

< terug

Hij groeide op in katholiek Limburg, woonde later met zijn ouders in reformatorisch Amersfoort, maar ondanks dat Amersfoort in die tijd een behoorlijk christelijke omgeving was, was hij totaal onwetend als het ging om persoonlijk geloven. Vertrekkend directeur Bernard Terlouw vertelt zijn verhaal.
 
‘Het was voor mij een heel proces om te ontdekken dat het bij ‘geloven’ niet primair gaat om meningen en overtuigingen, maar dat het iets persoonlijks is. Bij ons thuis was het contact met de kerk verwaterd en omdat ik een nogal onhandelbare puber was bracht ik de weekenden door bij mijn opa en oma in Zeist. Voor opa was de kerk enorm belangrijk en hij kon redeneren. Toch overtuigde de redenatie mij niet, maar wat ik opa zag en hoorde doen toen mijn oma een TIA kreeg. Opa bad op een heel persoonlijke manier voor oma! Ik wist dat God daar op dat moment was, ik merkte het! Dit was geen ‘mening’, maar God was ‘iemand’ en dat besef werd heel belangrijk voor mij. Toch begreep ik toen niet hoe ik daar iets mee zou kunnen.’
 
Ik wist het niet

‘Door mijn gesprekken met opa en met gelovige leraren besloot ik theologie te gaan studeren. Ik probeerde te geloven, maar in dat eerste jaar van mijn studie werd alles steeds moeilijker. Alleen op mijn kamertje in Amsterdam vroeg ik me af hoe ik hier in vredesnaam terecht was gekomen: bestaat God eigenlijk wel? Tijdens de maaltijd in de mensa van de Vrije Universiteit vroeg een student, Herman Speelman: ‘Ben jij Christen?’ Ik wist het niet. Voor hem was het daarmee duidelijk: dan ben je het niet! En eigenlijk gaf ik hem gelijk …’


Vernieuwde gedachten
‘Herman stelde me voor aan Rob Kampstra, die mij uitnodigde voor een bijbelstudie en een aantal gesprekken. We spraken over het volgen van Jezus en over geloof als een ‘persoonlijke relatie’. Ik ben tot op de dag van vandaag dankbaar dat iemand de moeite nam om die gesprekken te voeren. Op een ochtend heb ik samen met Rob gebeden en heb ik Jezus gevraagd om bij Hem te mogen horen. Ik hoopte op een ervaring van de aanwezigheid van God, zoals toen bij opa. Het was verwarrend toen dat niet gebeurde. Die middag in de tram keek ik naar de mensen om me heen. Wie van hen zou ook in God geloven? Zouden er mensen zijn die de moeite namen om hen over God te vertellen? Opeens besefte ik dat ik zoiets nog nooit gedacht had. Ik merkte dat ik ‘nieuwe gedachten’ had - God was aan het werk in mij! Hij was mijn denken aan het vernieuwen! Ik vond het geweldig.’
 
Samen leren van Jezus
‘Gaandeweg leerde ik meer christenen kennen en leerde ik hoe ik mijn relatie met God vorm kon geven. Zo werd ik regelmatig uitgenodigd om bij Frank en Nynke Dijkstra te gaan ontbijten. Daar zag ik hoe goed het is om de dag met ‘stille tijd’ met God te beginnen. Samen met mijn vrienden Sijtze, Bert, Fred, René, Koos en anderen worstelde ik met de grote vragen van het leven en van de theologie. Bij Navigators wilden we echt ‘leren van Jezus’, vanuit het Woord! Dat gebeurde niet alleen op onze bijbelkring, maar we spraken daarvoor met elkaar af, twee-aan-twee, om samen door te praten en praktisch te maken wat we geloofden dat God ons vertelde. Een weerbarstig proces - zeker ook omdat ik theologie studeerde en alles ook van die kant vaak in twijfel werd getrokken. Door alles heen kreeg mijn geloof meer diepgang. De Navigators bleven mij uitdagen niet alleen te leren en consumeren, maar om verantwoordelijkheid te nemen: wil jij Christus bekendmaken? Het leven met Jezus moest groeien en vrucht dragen in mijn eigen leven, maar ook in de levens van anderen om me heen!’
 
De praktijk
‘Na mijn studie merkte ik dat de lessen die ik bij Navigators had geleerd mij hadden voorbereid op de praktijk. Als predikant in Friesland zag ik dat het in kerken niet gebruikelijk is om over onszelf als ‘discipelen’ te denken. Maar ontdekte ik ook dat er vaak een diep vertrouwen op God is, hoewel velen het moeilijk vinden om daarover te praten.
In de Bijbelschool De Wittenberg, waar ik directeur was, woonde ons gezin in de school op een gang tussen de studenten. Juist dit had ik bij Navigators geleerd: “Zo waren wij bereid u niet alleen het evangelie Gods, maar ook ons eigen leven mede te delen” (1 Thess. 2:8).
Vervolgens mochten wij voor MAF Zendingsvliegers naar Nairobi in Kenia te komen. In de elf jaren die volgden hebben we enorm veel meegemaakt en geleerd. Andere manieren van geloven, soms onbegrijpelijke culturele verschillen, schrijnende armoede en verschrikkelijke oorlogssituaties.  Het vormde ons in ons vertrouwen op God. Meningen en overtuigingen waren niet genoeg geweest, Gods nabijheid maakte alle verschil. Als echtpaar leerden we hoe praktisch het Koninkrijk van God is, ook in het omgaan met armoede en schrijnende nood.’

Tijd bij Navigators
‘Bij Navigators genoot ik enorm van het ‘out-of-the-box’ denken. We proberen àlles om mensen te bereiken voor Jezus! Ik denk daarbij met groot respect terug aan mijn vriend en mededirecteur Jelle Jongsma die eind 2014 overleed. Hij was een voorbeeld van durf voor God, van nieuwe en frisse ideeën.
De afgelopen bijna zeven jaar waren veelzijdig en druk. Leidinggeven aan Navigators was fantastisch! Maar snelle groei geeft ook stress. Het was organisatorisch moeilijk om de groei bij te houden, waardoor collega’s, en ook ikzelf burn-out zijn geraakt. En nu, na bijna zeven jaar, geloof ik dat Navigators een ander soort leiderschap nodig heeft dan ik kan bieden. In november spraken en baden we daarover waarna Joost van Heusden ontroerd zei: “ik heb de indruk dat God jou vraagt: ‘Wat wil jij?’”. Dat wist ik wel, ik zou het liefst weer willen leven en preken in een Fries dorp. En zo is de cirkel weer rond want vanaf 3 juli mag ik PKN-predikant zijn in De Westereen.’
 
Tips voor Navigators en de nieuwe directeur
‘Blijf ‘out-of-the-box’ denken, durf alles aan met God, maar zorg daarbij voor voldoende rust. Ik hoop dat Navigators meer gaan samenwerken met de kerken, want zij hebben elkaar iets te bieden.
En voor mijn opvolger: in 1 Korinthe 4 (BGT) staat: “Ik vind het totaal onbelangrijk hoe jullie of andere mensen mij beoordelen.” Ik hoop dat hij de durf heeft om van God te ontvangen wat Navigators nodig heeft.’
 

Interview: Marieke Boersma-Lensen
Fotografie: ©Mirjam van Klaarbergen Photography